Bugünkü yazı, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki oligarşinin ekonomisi üzerine yazılacak bir dizi yazının ilkidir. Bu ülkede servet ve iktidar, tepedeki küçük bir grubun elinde giderek daha fazla yoğunlaşmakta ve hükümet politikaları bu servet ve iktidar yoğunlaşmasını pekiştirmektedir.

Dünyanın bazı köşeleri vardır ki onları yalnızca haritalarda gösterilen birer nokta olarak görmek büyük haksızlıktır. Endonezya’daki Raja Ampat da onlardan biri. Bilim insanlarının “denizlerin Amazon’u” olarak nitelendirdiği bu eşsiz bölge, yalnızca mercan resiflerinden ibaret değil; gezegenimizin nefes almaya devam etmesini sağlayan en önemli doğal miraslardan biri.

Ekonomide büyümeler, alternatif elektrik akımına benzer; elektrikteki “+” bölgelerin en yüksek noktası ekonomide “tavan” ve “-” bölgelerin en yüksek noktası da “dip” olarak tanımlanıyor. Bununla birlikte, saptanabilen bu “doruk-taban” noktaları, bir başka deyişle ekonominin en canlı olduğu dönemlerle en durgun olduğu dönemler, günümüzden ancak birkaç yüzyıl gerisine kadar sağlıklı bir şekilde ölçülebiliyor, daha önceki dönemler ise tahmini bilgilerle ortaya konulabiliyor.